Με την ταινία ‘Καλοκαίρι’ του Ρώσου σκηνοθέτη, Κίριλ Σερεμπρένικοβ, συνεχίζεται το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών

Print Friendly and PDF

Με την προβολή των ταινιών, «Ημέρα κρίσης» (Yomeddine), του Αιγυπτιο-αυστριακού σκηνοθέτη, AS.B. Shawky και «Ντομπάς» (Dombass) του Ουκρανού σκηνοθέτη Σεργκέι Λοζνίτσα, συνεχίστηκε χθες, Τετάρτη, το 71ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το οποίο απόψε παρουσιάζει την αμφιλεγόμενη ταινία «Καλοκαίρι» του διαφωνούντα και σε «κατ’ οίκον περιορισμό», Ρώσου σκηνοθέτη, Κίριλ Σερεμπρένικοβ.

Η ταινία «Ημέρα κρίσης» έχει στο επίκεντρό της ένα θεραπευμένο λεπρό που ψάχνει τις ρίζες του ενώ η ωμότητα, η αποσύνθεση και η ηθική διάλυση που προκάλεσε στην κοινωνία της Ουκρανίας ο πόλεμος του 2014-15 είναι τα κύρια θέματα που πραγματεύεται η ταινία «Ντομπάς».

Σήμερα αρχίζει και μια σειρά από master-classes, με μερικά πολύ γνωστά στο χώρο του κινηματογράφου, ονόματα. Πρώτος στη σειρά ο Αμερικανός σκηνοθέτης, Ράιαν Κουγκλερ, ενώ ακολουθούν ο Βρετανός σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών Κρίστοφερ Νόλαν τον οποίο διαδέχονται ο ηθοποιός Τζον Τραβόλτα και ο ηθοποιός κα σκηνοθέτης, Γκάρι Όλντμαν.

Ευχάριστη έκπληξη στο 71ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών αποτελεί το γεγονός ότι την τελευταία στιγμή το γαλλικό δικαστήριο δικαίωσε τον Αμερικανό ηθοποιό, Τέρι Γκίλιαμ και τη διεύθυνση του φεστιβάλ των Καννών, με αποτέλεσμα η ταινία του Γκίλιαμ «Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Δον Κιχώτη», να προβληθεί τελικά ως ταινία λήξης του φετινού φεστιβάλ.

Σημειώνεται ότι την προβολή της προσπάθησε να εμποδίσει ο Πορτογάλος παραγωγός της, Πάολο Μπράνκο.

Το βασανιστικό ταξίδι του Μπεσάι, ενός θεραπευμένου λεπρού, που η αρρώστια του άφησε τα φριχτά σημάδια της στο πρόσωπο και το κορμί του, με την εξαίρετη ερμηνεία που προσφέρει ο ηθοποιός Ράντι Γκαμέλ, μαζί με τη συμμετοχή ενός αριθμού ερασιτεχνών ηθοποιών, στη δοσμένη με λιτότητα και ειλικρίνεια ταινία του Shawky δεν μπορούσε παρά να συγκινήσει άμεσα το κοινό των Κανών.

Μαζί του, στο ταξίδι, και ο Ομπάμα, ένα νεαρό ορφανό αγόρι, από το γειτονικό στην παροικία των λεπρών ορφανοτροφείο, που ακολουθεί, κρυφά στην αρχή, τον Μπεσάι και που η σχέση τους δίνει τον ξεχωριστό τόνο σε μια βασικά μελοδραματική, ρομαντική ταινία.

Με ένα σενάριο κάπως αφελές βάσει του οποίου όλοι οι άνθρωποι που οι δυο «παρείσακτοι», Μπεσάι και Ομπάμα συναντούν στην πορεία τους είναι είτε αδιάφοροι είτε κακοί, με εξαίρεση μια ομάδα «φρικιών», ο σκηνοθέτης κατάφερε να φτιάξει μια ταινία, κάτι ανάμεσα στον «Άνθρωπο ελέφαντα» του Ντέιβιντ Λϊντς και τους «Λος Ολβιντάντος» του Μπουνιουέλ.

Ακόμη κι αν η συγκεκριμένη ταινία δεν καταφέρνει να φτάσει στο ύψος των δύο προαναφερθέντων ταινιών, καταφέρνει να σε συναρπάζει χάρη στην ειλικρίνεια και την ενέργειά με την οποία αντιμετωπίζει τις σκηνές του, συχνά αγγίζοντας τις πιο ευαίσθητες χορδές των αισθημάτων μας.

Επίκεντρο της ταινίας του Σεργκέι Λοζνίτσα, «Ντομπάς», η ομώνυμη πόλη στην Ανατολική Ουκρανία, το 2014-15, και ο πόλεμος ανάμεσα στις ουκρανικές δυνάμεις και εθελοντικές ομάδες, από τη μια, και στις διαχωριστικές ομάδες που υποστήριζε η Ρωσία του Πούτιν, από την άλλη.

Στην ταινία παράλληλα με τις μάχες, παρακολουθούμε σε μεγάλη κλίμακα δολοφονίες, ληστείες και άλλες βιαιότητες, από διάφορες ανεξέλεγκτες, διαχωριστικές συμμορίες που εναντιώνονταν στην ανεξαρτησία της Ουκρανίας.

Ο Σεργκέι Λοζνίτσα, μέσα από 13 διαφορετικά επεισόδια, βασισμένα σε ερασιτεχνικά βίντεο από ένα ταξίδι του στην περιοχή του Ντομπάς, προσπαθεί, και σε μεγάλο βαθμό, καταφέρνει, να σκιαγραφήσει άλλοτε με έντονα ρεαλιστικά χρώματα και άλλοτε με ειρωνική, γκροτέσκο ματιά, το δράμα των ανθρώπων που, σε μια περίοδο όπου κυριαρχούν η ανεξέλεγκτη πολιτική προπαγάνδα και οι ψεύτικες ειδήσεις, χάνουν την ανθρώπινη τους υπόσταση. Επίσης, μέσα από ψεύδη, ληστείες, δολοφονίες και λιντσαρίσματα, οδηγούνται σε πλήρη κοινωνική και ηθική εξαθλίωση.