Οι αλήθειες Ντάϊσελμπλουμ και οι μεγάλες υποσχέσεις

Print Friendly and PDF

• Η σπουδή για τον προεδρικό θώκο δεν πρέπει να μας ρίξει πάλι στα βράχια

Φως σε αρκετές σκιές που υπήρχαν αναφορικά με τις αποφάσεις για το «κούρεμα» του Μαρτίου του 2013, έδωσε ο απελθών Πρόεδρος του Eurogroup κ. Γερούν Ντάϊσελμπλουμ.

Ενημερώνοντας την Επιτροπή Οικονομικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ξεκαθάρισε ότι το πρόγραμμα διάσωσης για την Κύπρο έπρεπε να είχε ενεργοποιηθεί πιο πριν, η οικονομική κατάσταση της Κύπρου τότε ήταν δραματική, η απόφαση για bail in ήταν αναπόφευκτη και ότι αν εφαρμόζετο η πρώτη απόφαση, που απέρριψε η Βουλή, βασικά θα επιβαλλόταν ένας φόρος, μια οριζόντια εισφορά στους λογαριασμούς σε όλες τις τράπεζες και για όλους.

Μπορεί τα πιο πάνω να έχουν λεχθεί πολλές φορές και από πολλούς. Όμως, όταν τα ξεκαθαρίζει με τόσο ευκρινή τρόπο ο άνθρωπος που χειρίστηκε από πρώτο χέρι τη χειρότερη κρίση της χώρας μας, νομίζουμε ότι δεν έχουμε λόγο να τον αμφισβητήσουμε. Και το επισημαίνουμε αυτό, γιατί τώρα λόγω εκλογών ακούμε και θα ακούσουμε πολλά γι’ αυτή την τραγική στιγμή για την οικονομία της Κύπρου.

Αλλά, ας πάρουμε αναλυτικά τις αναφορές του Ολλανδού:

 Το πρόγραμμα για την Κύπρο θα έπρεπε να ενεργοποιηθεί νωρίτερα: Υπάρχει κανένας που αμφιβάλλει γι’ αυτή την επισήμανση; Όπως όλοι θυμόμαστε εκείνη την περίοδο το κράτος έκανε συνέχεια δάνεια (π.χ. από Ρωσία), το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα είχαν εκτοξευθεί στα ύψη, η Λαϊκή επιβίωνε με τον αναπνευστήρα του ELA και η οικονομία εισερχόταν στη χειρότερη κρίση όλων των εποχών.

 Η οικονομική κατάσταση ήταν δραματική: Όντως, την περίοδο λίγο πριν το 2013, οι δείκτες της οικονομίας παρουσίαζαν συνεχή επιδείνωση, οι οίκοι αξιολόγησης υποβάθμιζαν την κυπριακή οικονομία (μας πέταξαν στα σκουπίδια) και η ανεργία άρχισε να σκαρφαλώνει σε επικίνδυνα επίπεδα, φτάνοντας μέχρι το 16%.

 Η απόφαση για bail in ήταν αναπόφευκτη: Από τη στιγμή που η κατάσταση ξέφυγε εντελώς και η Κύπρος δεν μπορούσε να εξασφαλίσει χρηματοδότηση από τις ξένες αγορές και οι τράπεζες δανείζονταν για να επιβιώσουν, θα έπρεπε να βρεθούν χρήματα να στηρίξουν τον τραπεζικό τομέα. Το Eurogroup διαπίστωσε ότι οι καταθέσεις δεν ήταν εγγυημένες και μόνο «κατά φαντασία» υπήρχε κάτι τέτοιο.

 Αν εφαρμοζόταν η πρώτη απόφαση, που απέρριψε η Βουλή, βασικά θα επιβαλλόταν ένας φόρος για όλους σε όλες τις τράπεζες: Αν θεωρήσουμε ότι το ζητούμενο ποσό τότε ήταν 10 – 14 δις. ευρώ, με μια οριζόντια συνεισφορά επί του συνόλου των καταθέσεων θα καλύπτετο αυτό το ποσό. Σίγουρα, θα υπήρχε αδικία και μ’ αυτή τη λύση, όμως θα διασώζετο το τραπεζικό σύστημα (ίσως και η Λαϊκή), δεν θα επωμίζονταν λίγοι το κόστος και θα ξεπερνούσαμε ίσως πιο ανώδυνα το πρόβλημα.

Βλέποντας, λοιπόν, σήμερα με καθαρότερο φακό τα γεγονότα διαπιστώνουμε ότι η βασική ευθύνη για την παρολίγο χρεοκοπία μας ανήκει στους κυβερνητικούς χειρισμούς πριν την κρίση και στα ακατανόητα ανοίγματα των τραπεζών. Σ’ αυτά εντοπίζεται η αιτία του προβλήματος.

Φυσικά, στη συνέχεια, το ένα λάθος, έφερε το άλλο, με αποτέλεσμα να ληφθεί η γνωστή απόφαση της Βουλής, με την οποία το ποσοστό του «κουρέματος» ανήλθε σε πιο ψηλά επίπεδα και περιορίστηκε σε δύο Τράπεζες.

Ως αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων, ακολούθησαν τα άλλα σκληρά μέτρα του Eurogroup, τα οποία κάποιος μπορεί να πει ότι ήταν έξω από κάθε λογική για μια μικρή οικονομία, όπως αυτή της Κύπρου.

Αντί, όμως, να ομφαλοσκοπούμε για το παρελθόν καλύτερα να βλέπουμε μπροστά και να διδασκόμαστε από τα ολέθρια λάθη μας. Και μ’ αυτό εννοούμε ότι τώρα που η οικονομία βρίσκεται σε θετική τροχιά, θα πρέπει να έχουμε το νου μας και να μην επιτρέψουμε ξανά ούτε τις αστόχευτες κρατικές σπατάλες, ούτε την ασυδοσία των τραπεζών. Και οι δύο αυτοί τομείς θα πρέπει να κινούνται στα όρια και στις αντοχές της οικονομίας. Κάθε υπέρβαση ή ασύνετη σπατάλη, έχει κόστος και όπως αποδείχθηκε την πληρώνει ο λαός.

Γι’ αυτό, τώρα που βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, ας περιοριστούν όλοι οι υποψήφιοι σε υποσχέσεις που είναι στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας κι όχι να τάζουν λαγούς με πετραχείλια για ψηφοθηρικούς σκοπούς. Κάθε υπόσχεση πρέπει να συνοδεύεται από κοστολόγηση και οικονομική αποτίμηση. Διαφορετικά, δεν θα αργήσουμε να κατρακυλήσουμε και πάλι στα βράχια και στη χοάνη των χρεών και των ελλειμμάτων…

Ι. Ιωσήφ

Print Friendly, PDF & Email