Τα τύμπανα απεργιών και ο ασκός του Αιόλου

Print Friendly and PDF

• Η πιο προνομιούχα τάξη δεν μπορεί να εκβιάζει την κοινωνία

Κάποιοι φαίνεται ότι δεν συνειδητοποίησαν την οικονομική καταστροφή που επήλθε στον τόπο. Δεν κατανόησαν ότι μόλις που αποφύγαμε την πλήρη χρεοκοπία. Δεν κατάλαβαν ότι επιβιώσαμε με δανεικά.

Διαφορετικά, δεν εξηγείται η σημερινή απαίτηση τους για εξωπραγματικές μισθολογικές αυξήσεις και η απειλή τους για στάση εργασίας και άλλες απεργιακές κινητοποιήσεις.

Εκμεταλλευόμενοι την προεκλογική περίοδο και την τάση των κομμάτων να ικανοποιούν κάθε αίτημα (λογικό ή παράλογο), οι Συντεχνίες ΟΗΟ – ΣΕΚ και ΣΗΔΗΚΕΚ – ΠΕΟ ανακοίνωσαν με εκβιαστικό ύφος ότι αν δεν δοθούν μισθολογικές αυξήσεις στα μέλη τους θα προχωρήσουν σε 3ωρη στάση εργασίας.

Η πιο πάνω προσέγγιση των Συντεχνιών δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια παλιομοδίτικη πρακτική, η οποία έχει οδηγήσει σε χρεοκοπία τον τόπο. Είναι η ίδια συνταγή που ακολούθησαν για χρόνια οι Συντεχνίες και έφερε τα τεράστια κρατικά ελλείμματα και το υπέρογκο δημόσιο χρέος, το οποίο ακόμα βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη. Είναι η ίδια νοοτροπία που οδήγησε στο «κούρεμα» το 2013.

Κι όμως, παρά τα όσα τραγικά βιώσαμε τα τελευταία χρόνια, το συνδικαλιστικό κίνημα επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Επιμένει στις ίδιες καταστροφικές πρακτικές. Ακολουθεί τον ίδιο δρόμο που οδηγεί στη χρεοκοπία.

Το τραγικότερο στην περίπτωση αυτή, είναι ότι η τάξη που εκβιάζει για αυξήσεις είναι οι ημικρατικοί υπάλληλοι, οι οποίοι (μαζί με τους κρατικούς) επωμίστηκαν τα ολιγότερα βάρη κατά τη διάρκεια της κρίσης. Κανένας απ’ αυτούς τους εργαζόμενους δεν έχασε τη θέση εργασίας του, κανένας δεν έζησε το άγχος της απόλυσης και κανένας δεν ρίσκαρε για να επιβιώσει η οικογένεια του.

Οι εργαζόμενοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα, πέρασαν από τις συμπληγάδες της κρίσης, μόνο με μικρές μειώσεις στις απολαβές τους. Τίποτα άλλο! Αν μάλιστα, θεωρήσουμε ότι ο κρατικός τομέας ήταν υπεραμοιβόμενος στην Κύπρο, τότε μπορεί κάποιος να πει ότι οι μειώσεις μισθών που έγιναν αποτελούσαν μια διόρθωση της πολύχρονης στρέβλωσης στη μισθοδοσία τους.

Νομίζουμε ότι όλοι μας θα πρέπει να σεβαστούμε τους κόπους και τις θυσίες του λαού, που για να ξεπεράσει τις τραγικές συνέπειες της κρίσης, άντεξε την ανεργία, είδε τα παιδιά του να ξενιτεύονται για μια θέση εργασίας, βιώνει τον κατατρεγμό των τραπεζών για τα δάνεια του και υπομένει τις μεγάλες στερήσεις για την οικογένεια του.

Όλα αυτά, δεν πρέπει κανένας να τα ξεχνά. Διότι η οικονομία μπορεί να ανέκαμψε, αλλά δεν ξέφυγε από όλους τους κινδύνους. Ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ταλαιπωρούνται, η ανεργία βρίσκεται σε διψήφιο αριθμό, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια ανέρχονται σε 23 δις. ευρώ και ο δημόσιος και ιδιωτικός δανεισμός είναι στο «κόκκινο».

Αν λοιπόν, δεν κατεβάσουμε το νούν μας και συνεχίσουμε μ’ αυτές τις νοοτροπίες και πρακτικές, τότε και πάλι θα μπούμε σε κρίση. Πάλι θα φτάσουμε στα όρια της χρεοκοπίας.

Πάλι θα βρεθούμε κατάφατσα με την οικονομική καταστροφή. Πάλι θα ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου.

Και αυτή τη φορά, δεν θα γλυτώσει κανένας. Ούτε οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και ημικρατικό τομέα, ούτε οι επιχειρήσεις, ούτε το κράτος. Θα βουλιάξουμε όλοι μαζί και μαζί μας και ο τόπος…

Ιωσήφ Ιωσήφ

 

Print Friendly, PDF & Email