Χάσαμε το μέτρο και πάμε στον πάτο

Print Friendly and PDF

• Τα όσα βλέπουμε παραπέμπουν σε σ’ ένα μεγάλο μπάχαλο

Έχουμε χάσει πλήρως το μέτρο! Αυτό είναι το συμπέρασμα όλων όσων παρακολουθούν από κοντά το τι γίνεται στην Κύπρο. Οι αντιπαραθέσεις των κομμάτων για το κυπριακό, οι κόντρες των υποψηφίων ενόψει Προεδρικών εκλογών, οι άστοχες παρεμβάσεις του Γενικού Ελεγκτή, η διαχείριση θεμάτων εσωτερικής πολιτικής, ο τρόπος που λειτουργούν υπηρεσίες του κράτους, όλα σχεδόν τα θέματα παραπέμπουν σ’ ένα μεγάλο μπάχαλο.

Ο καθένας που έχει μια πολιτική ή δημόσια καρέκλα κάνει ότι του κατέβει. Χωρίς λογική, βγάζει τη γλώσσα του περίπατο και λέει ότι του καπνίσει. Χωρίς να σκεφθεί τι μήνυμα στέλνει στην κοινωνία, εκτονώνεται ομφαλοσκοπώντας.

Η εικόνα που εκπέμπουμε ως κράτος και ως κοινωνία είναι αποκαρδιωτική. Το επίπεδο του δημόσιου λόγου έπιασε πάτο. Η αξιοπιστία των θεσμών βρίσκεται στο ναδίρ. Κανένας δεν γνωρίζει τι γίνεται ή τι θα γίνει στο μέλλον. Όλοι κινούμαστε με το τηλεχειριστήριο της εφημερότητας.

Δυστυχώς, η κρίση δεν λειτούργησε επιμορφωτικά, ούτε μας συνέφερε. Συνεχίζουμε με τα ίδια μυαλά και τις ίδιες νοοτροπίες. Καθημερινά, αντιγράφουμε τους κακούς εαυτούς μας.

Κι όμως, η κατάσταση θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη. Τώρα, που ανακάμπτει η οικονομία και διαφαίνονται νέες προοπτικές στον ορίζοντα, θα μπορούσαμε να σοβαρευτούμε και να θέσουμε νέους κοινούς στόχους για το καλό του τόπου και των πολιτών. Θα μπορούσαμε να επικεντρωθούμε στην επίλυση των καθημερινών προβλημάτων του πολίτη, στην ποιοτική αναβάθμιση των πόλεων μας, στην εισαγωγή νέων θεσμών για εκσυγχρονισμό του κράτους και των υπηρεσιών του, να δώσουμε έμφαση στους νέους και στις φιλοδοξίες τους, να προωθήσουμε σχέδια και προγράμματα για τεχνολογική αναβάθμιση της Κύπρου και άλλα πολλά.

Αντ’ αυτού, ασχολούμαστε με το πολιτικό κουτσομπολιό, με τις ανέξοδες κόντρες αξιωματούχων του κράτους, με τα καπρίτσια του κάθε δημοθεσίτη, με τη σκανδαλολογία και ότι άλλο ανούσιο μπορεί να χωρέσει ο νους μας.

Και το ερώτημα είναι ως που θα πάει αυτή η κατάσταση; Ως πότε θα παρακολουθούμε αυτό το θέατρο του παραλόγου; Ως πότε θα επιτρέπουμε σε κάποιους να δηλητηριάζουν και να μολύνουν τη ζωή μας με τα δικά τους επικοινωνιακά παιχνίδια.

Νομίζουμε ότι η κυβέρνηση έχει ευθύνη. Θα πρέπει να βάλει μια τάξη σ’ όλο αυτό το σκηνικό που προσβάλει τη νοημοσύνη, την πολιτική αντίληψη μας και ακόμα την αισθητική μας. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες θα πρέπει να βρεθούν οι τρόποι για ανύψωση του πολιτικού λόγου, για βελτίωση της δημόσιας εικόνας του κράτους και για ενίσχυση των θεσμών.

Ευθύνη έχουν και τα κόμματα, τα οποία πρωταγωνιστούν σ’ αυτό τον κατήφορο. Οφείλουν να μαζέψουν τους διάφορους πολιτικάντηδες τους, οι οποίοι για να κερδίσουν κάποιους πολιτικούς πόντους, διασύρουν την πολιτική και υποβιβάζουν το δημόσιο λόγο.

Ακόμα, θα πρέπει να συνέλθουν κάποιοι κρατικοί αξιωματούχοι, οι οποίοι νομίζουν ότι μπορούν να συμπεριφέρονται ως δερβέναγες. Το κράτος έχει ανάγκη από τίμιους, εργατικούς και κυρίως σεμνούς αξιωματούχους που να συμβάλουν στο δημόσιο καλό κι όχι να έχουν προσωπικές ατζέντες για εξασφάλιση δημοτικότητας.

Η εικόνα μπάχαλο που εκπέμπουμε πρέπει να αλλάξει. Ως λαός που αποδείξαμε ότι ξέρουμε να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και προκλήσεις (τουρκική εισβολή 1974, οικονομική κρίση 2013) αξίζουμε περισσότερα. Άρα, οι πολιτικοί, οι κρατικοί αξιωματούχοι και όσοι κάθονται σε δημόσιες καρέκλες θα πρέπει να σταματήσουν να αποτελούν τα βαρίδια του μέλλοντος του τόπου…

Ιωσήφ Ιωσήφ

Print Friendly, PDF & Email