Στο ίδιο έργο θεατές με τους μισθούς

• Για ακόμα μια φορά επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη Αν και πέρασαν τόσες μέρες που η κυβέρνηση επικρίνεται για τη συμφωνία με τις συντεχνίες σχετικά με την επαναφορά των μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα στα επίπεδα προ κρίσης, εντούτοις ακόμα δεν έδωσε καμία πειστική απάντηση. Τα όσα προσπάθησε να πει ο Υπουργός Οικονομικών για να δικαιολογήσει τη συμφωνία δεν διαφώτισαν κανέναν περισσότερο, αφού ήταν ήξεις – αφίξεις και τρωτά επιχειρήματα. Η κυβέρνηση, αν ήθελε να μπει στην ουσία του θέματος, θα μας έδινε απλές και κατανοητές απαντήσεις για τα εξής: • Γιατί εξαγγέλθηκε τώρα αυτή η συμφωνία από τη στιγμή που η οικονομία βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο, ενώ οι κίνδυνοι εκτροχιασμού της (από το θέμα του Συνεργατισμού, των «κόκκινων δανείων, του δημόσιου χρέους, κ.ά.) είναι ορατοί; • Ποιος θα επωμιστεί στα €260 εκατ. επιπλέον κόστος απ’ αυτό τον τερματισμό των απωλειών στους μισθούς του δημοσίου; • Πόσο παραγωγικό και χρήσιμο είναι τα όποια αποθέματα να διοχετεύονται σε μισθούς και αυξήσεις; • Γιατί ο δημόσιος τομέας να αναπληρώνει τα όποια βάρη επωμίσθηκε κατά τα χρόνια της κρίσης και ο ιδιωτικός τομέας όχι. Τα ερωτήματα αυτά τα έχει κάθε νουνεχής πολίτης, ο οποίος παρακολουθεί τις εξελίξεις στην οικονομία. Κάθε καλοπροαίρετος που αδυνατεί να αντιληφθεί που πήγαν οι εξαγγελίες για δημοσιονομική πειθαρχία, για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και για παραγωγική ανάπτυξη. Αν η κυβέρνηση είχε πλεόνασμα τα €260 εκατ. θα μπορούσε να τα διοχετεύσει σε πιο παραγωγικούς σκοπούς, παρά σε αναβαθμίσεις μισθών σε μια τάξη εργαζομένων που κατά την περίοδο της κρίσης ούτε τις θέσεις εργασίας τους έχασαν, ούτε οικονομική αβεβαιότητα αισθάνθηκαν, ούτε έμειναν χωρίς εισοδήματα. Για παράδειγμα, θα μπορούσε μέχρι το 2023 να προωθούσε νέα αναπτυξιακά προγράμματα που θα δημιουργούσαν νέες θέσεις εργασίας, θα αναβάθμιζαν την οικονομία και θα ενίσχυαν την ανάπτυξη. Ακόμα, αν ήθελε να συμβάλει σε κοινωνικές αδικίες που έγιναν κατά τη διάρκεια της κρίσης, θα μπορούσε στοχευμένα να ενισχύσει τα εισοδήματα ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού. Δυστυχώς, τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε, διότι ο στόχος ήταν να ικανοποιηθεί η εκλογική πελατεία του δημόσιου τομέα. Όμως, ο Χάρης Γεωργιάδης δεν μας συνήθισε σ’ αυτές τις πρακτικές. Τόσο κατά τη διάρκεια της κρίσης, όσο και μετά ήταν σωστός και εμείς χαιρετίσαμε πολλές φορές τις θέσεις αρχών που τηρούσε. Αυτή τη φορά δεν γνωρίζουμε τι έγινε. Όμως, επειδή το θέμα θα παραπεμφθεί στη Βουλή για συζήτηση υπάρχει χρόνος για διορθωτικές κινήσεις. Ας ξαναμελετηθεί το όλο θέμα στις ευρύτερες διαστάσεις του. Ας ξαναδούν τόσο η κυβέρνηση, όσο και η Βουλή, το λάθος αυτής της απόφασης. Με συντονισμό και δεύτερες σκέψεις μπορεί να υπάρξουν καλύτερες προσεγγίσεις. Στο κάτω – κάτω, ας ισχύσει η ρύθμιση αυτή πάνω σε στοχευμένη βάση για να καλύψει μόνο τους χαμηλόμισθους του δημόσιου τομέα. Δεν είναι ανάγκη αποζημιωθούν και οι υψηλόμισθοι. Όσοι νομίζουν ότι η οικονομία εξήλθε εντελώς της κρίσης κάνουν μεγάλο λάθος. Ήδη, το θέμα του Συνεργατισμού έδειξε ότι ακόμα είμαστε σε ξύλινα πόδια. Η υψηλή ανεργία επιβεβαιώνει τις πληγές της πραγματικής οικονομίας. Το υψηλό ιδιωτικό και δημόσιο χρέος μαρτυρούν τις αδυναμίες μας. Τα προβλήτα βιωσιμότητας των επιχειρήσεων αναδεικνύουν τη στενότητα χρήματος στην αγορά. Ας επιλύσουμε πρώτα αυτά τα ουσιαστικά προβλήματα και έχουμε χρόνο για τερματισμό των αποκοπών και γιατί όχι και για αυξήσεις μισθών στο δημόσιο τομέα. Ήδη, το κρατικό μισθολόγιο θα αυξηθεί από τη δημιουργία 700 και πλέον νέων θέσεων στο δημόσιο. Ας μη φορτώνουμε κι άλλα βάρη στον τραυματισμένο φορολογούμενο, ο οποίος τώρα υποχρεούται να επωμιστεί και τις «τρύπες» του Συνεργατισμού. Προσοχή, λοιπόν, διότι η οικονομία δεν συγχωρεί. Το είδαμε πρόσφατα, ας μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη… Ιωσήφ Ιωσήφ
TAGS:
Print Friendly and PDF

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ