Το βουητό του θανάτου και ο χορός των νεκρών

• Ο δυνατός άνεμος και το χλωμό χρώμα του ουρανού μύριζαν καταστροφή

Την περασμένη Κυριακή πήγα με τη σύζυγο μου και ένα φιλικό ζευγάρι στην Τήνο για το καθιερωμένο ετήσιο προσκύνημα στην Παναγία. Στη διαδρομή από την Αθήνα προς τη Ραφήνα έδειχνα στους φίλους (που πρώτη φορά έκαναν αυτή τη διαδρομή) τις πάμπολες ομορφιές και το απέραντο πράσινο που κατακλύζει την περιοχή, ειδικά στις παρυφές της Καλλιτεχνούπολης. Οι φίλοι μου έμειναν έκθαμβοι από το τοπίο και διερωτούνταν πως σε τόση κοντινή απόσταση από την τσιμεντούπολη της Αθήνας υπάρχει τόση ομορφιά, τόσο πράσινο και τόση γαλήνη.

Η καταγάλανη θάλασσα ήταν ήρεμη, το ταξίδι πολύ καλό και το προσκύνημα στην Τήνο, όπως πάντα, θρησκευτική ανάταση. Η απογευματινή επιστροφή από τη Ραφήνα στην Αθήνα το ίδιο ενδιαφέρουσα, αφού τα μάτια δεν χόρταναν το απέραντο πράσινο.

Το πρωϊνό ξύπνημα της Δευτέρας ήταν εντελώς διαφορετικό. Ένας πολύ δυνατός άνεμος, το γκρίζο χρώμα του ουρανού και η κουφόβραση από την ψηλή θερμοκρασία, δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα επερχόμενης καταστροφής. Το βουητό του θανάτου άρχισε να σιγοπλησιάζει την Αττική. Οι πύρινες λόγχες της φωτιάς άρχισαν να αγκαλιάζουν την Αθήνα. Ο χορός των νεκρών είχε αρχίσει…

Μέχρι το απόγευμα ακούγαμε στις ειδήσεις για πυρκαγιές, για αναζωπυρώσεις, για προσπάθειες πυρόσβεσης, αλλά κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί το κακό που ερχόταν. Όλοι νομίζαμε ότι είχαμε να κάνουμε με συνηθισμένες πυρκαγιές. Θα καούν κάποια στρέμματα γης είπαμε και η ζωή θα συνέχιζε την πορεία της. Φευ, όμως, μόλις πλησίασε η νύκτα άρχισε ο χορός του ολέθρου και του θανάτου. Πρώτος μίλησε για πιθανούς νεκρούς ο δήμαρχος Ραφήνας. Είπαμε ότι είναι υπερβολικός!

Πριν καλά – καλά, όμως, καταλάβουμε τι έγινε, άρχισαν τα μακάβρια ρεπορτάζ των ΜΜΕ από τον Βουτσά, το Μάτι, τη Ραφήνα και αλλού. Οι πληροφορίες για ανεξέλεγκτη πυρκαγιά, για εγκλωβισμό ανθρώπων, για καταστροφή σπιτιών, για εγκατάλειψη οικισμών, διαδέχονταν η μια την άλλη.

Στο μεταξύ, ο ουρανός στην Αθήνα, αν και βράδυ, πήρε εκείνο το παράξενο χλωμό κιτρινόμαυρο χρώμα που μοιάζει με θάνατο. Μου θύμισε εκείνο το ίδιο ανατριχιαστικό χρώμα που είχε ο ουρανός της Κύπρου τον Ιούλη του 1974, όταν οι Τούρκοι βομβάρδιζαν και έκαιγαν τον Πενταδάκτυλο!!!

Η τραγική συνέχεια είναι γνωστή σε όλους. Η Ελλάδα που προσπαθεί με νύχια και δόντια να βγει από το βάλτο της οικονομικής κρίσης, δέχθηκε ακόμα ένα ανελέητο κτύπημα, αυτή τη φορά, από τη φύση. Εκεί που ετοιμαζόταν να σηκώσει το κεφάλι της, να ξεφύγει από τα Μνημόνια και τις επιτηρήσεις των ξένων, να απολαύσει τις πολύχρονες θυσίες του λαού της, βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο, λες και κάποιοι την μάτιασαν, ζηλεύοντας τις ομορφιές της…

Σε μια νύκτα χάθηκαν άδικα 85 ανθρώπινες ζωές, τραυματίστηκαν δεκάδες και αγνοούνται εκατοντάδες, καταστράφηκαν ολόκληροι οικισμοί, διαλύθηκαν 1200 σπίτια και σημειώθηκαν πολλές άλλες καταστροφές.

Το κυριότερο, όμως, είναι ότι κτυπήθηκε η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Η Ελλάδα δεν μετρά μόνο τις ανθρώπινες απώλειες και τα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι πύρινες φλόγες, αλλά και την ψυχή της. Ο άδικος χαμός τόσων αθώων πολιτών, ο όλεθρος και η καταστροφή μιας ολόκληρης περιοχής, έκανε στάχτη τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Οι επόμενες μέρες στην Αθήνα έμοιαζαν με ένα ατέλειωτο μνημόσυνο. Κόσμος σκυθρωπός, άνθρωποι μελαγχολικοί, ζωή χωρίς πυξίδα και αμέτρητα γιατί, γιατί, γιατί…

Τώρα, που όλοι γινόμαστε ψυχραιμότεροι, οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι. Η τραγωδία δεν θα πρέπει να τύχει εκμετάλλευσης από κανένα πολιτικό, είτε της κυβέρνησης, είτε της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα. Να διερευνηθούν οι ευθύνες, να βρεθούν τα αίτια και τα αιτιατά, αλλά να μην γίνει ο όλεθρος πολιτικό μπαλάκι προς άγραν ψήφων.

Δίπλα στην Ελλάδα στέκεται, ως όφειλε και η Κύπρος. Η μικροκόρη, όπως λέει και ο Ρίτσος στο «Ύμνος και Θρήνος για την Κύπρο», ξανάγινε μάνα, για να συμπαρασταθεί στην Ελλάδα. Ο Ελληνισμός έδειξε σε όλους ότι είναι ενιαίος και αδιαίρετος. Στις δύσκολες στιγμές ο ένας προστρέχει στον άλλο και όλοι μαζί χέρι – χέρι προχωρούμε.

Αν υπάρχει κάτι θετικό απ’ αυτή την πρωτοφανή καταστροφή είναι η σύμπνοια, η ομοψυχία και η συμπαράταξη των απανταχού Ελλήνων. Σ’ αυτό ελπίζουμε, για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και τα προβλήματα, Κύπρος και Ελλάδα μαζί…


Ιωσήφ Ιωσήφ

TAGS:
Print Friendly and PDF

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ