Το βαρίδι των €5 δις ποιος θα το σηκώσει;

  • Το καμπανάκι κινδύνου έχει ηχήσει…

 Η οικονομία επανεκκίνησε και προσπαθεί να ξαναβρεί τους βηματισμούς της. Μετά από 2,5 σχεδόν μήνες παροπλισμού και παράλυσης, άρχισε να δείχνει τα πρώτα σημάδια ζωής.

Ωστόσο, το περιβάλλον που θα κινηθούμε είναι ολότελα διαφορετικό από το προηγούμενο. Δεν θα ξεκινήσουμε απ’ εκεί που σταμάτησαν οι μηχανές της οικονομίας στις 15 Μαρτίου. Δεν θα υπάρξει ομαλή συνέχεια από ένα διάλειμμα, όπως συνήθως γίνεται με τις καλοκαιρινές διακοπές.

Τώρα, τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά. Πάνω στους ώμους μας έχει προστεθεί ένα δυσβάστακτο βαρίδι της τάξης των 5 δις ευρώ. Επίσης, πολλοί συνάνθρωποι μας θα βρεθούν εκτός αγοράς εργασίας, ενώ άλλοι θα έχουν μειωμένα εισοδήματα. Οι επιχειρήσεις μας θα είναι τραυματισμένες και πολλές απ΄ αυτές θα αναγκαστούν να κατεβάσουν τα ρολά και να βάλουν λουκέτο.

Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της ζημιάς που μας άφησε ο κορωνοϊός, μπορούμε να πούμε ότι το Μνημόνιο της Τρόϊκας το 2013 ανερχόταν σε 10 δις ευρώ και χρησιμοποιήσαμε τα 7,5 δις ευρώ. Μεγάλο μέρος των 7,5 δις ευρώ καλύφθηκε από τους ιδιώτες, οι οποίοι «κουρεύτηκαν» στις δύο τράπεζες.

Αν δεχθούμε ότι το κόστος της πανδημίας θα περιοριστεί στα 5 δις ευρώ, τότε μπορούμε να συνάγουμε το συμπέρασμα ότι θα χρειαστούμε ένα νέο Μνημόνιο, το οποίο όμως θα το επωμιστεί όλο το κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι ποιος, πως και πότε θα πληρώσει αυτό το νέο βαρίδι; Η «τρύπα» αυτή δεν μπορεί να μείνει αποτυπωμένη μόνο στους δείκτες του δημοσίου χρέους και του δημοσιονομικού ελλείματος. Θα πρέπει να βρεθεί τρόπος κάλυψης αυτού του υπέρογκου ποσού.

Εκ πρώτης όψεως, αυτό το ποσό δεν μπορεί να καλυφθεί από την ανάπτυξη της οικονομίας, γιατί απλούστατα ο ρυθμός ανάπτυξης μας θα είναι αρνητικός, τουλάχιστον για το 2020. Φρέσκο χρήμα από το εξωτερικό δεν μπορεί να εισρεύσει στην οικονομία, διότι ο τουρισμός και οι ξένες επενδύσεις είναι στους τομείς με τα μεγαλύτερα πλήγματα. Το ποσό που θα μας δώσει η Ευρώπη ανέρχεται μόνο σε μερικά εκατομμύρια ευρώ. Άρα, ο μόνος τρόπος που υπάρχει είναι ο περιορισμός των δαπανών του κράτους. Ήδη, το Υπουργείο Οικονομικών με εγκύκλιο του επέβαλε κάποιους περιορισμούς και περικοπές. Ωστόσο, αυτό φαίνεται να μην είναι αρκετό, εκτός κι αν η επίδοση της οικονομίας είναι καλύτερη απ’ ότι αναμένουμε.

Η ίδια αρνητική εικόνα υπάρχει και σε επίπεδο ιδιωτικής οικονομίας. Οι επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένες να επανασχεδιάσουν τις δράσεις τους και να περικόψουν έξοδα. Αυτοί οι επανασχεδιασμοί σίγουρα θα επηρεάσουν και τις θέσεις εργασίας τους και τα επιχειρηματικά ανοίγματα τους και γενικά όλες τις δραστηριότητες τους.

Η επανεκκίνηση της οικονομίας, λοιπόν, δεν γίνεται ούτε από την ίδια αφετηρία, ούτε με τα ίδια δεδομένα. Ξαναμπήκαμε στην καθημερινότητα, με βαρίδια και ζημιές, που πρέπει να καλυφθούν σύντομα. Και δυστυχώς, σ’ αυτή την πραγματικότητα απουσιάζει η απαιτούμενη ρευστότητα, την οποία μπλοκάρει η Βουλή με τις αντιδράσεις της για τα δάνεια με κρατικές εγγυήσεις. Το αύριο, λοιπόν φαντάζει θολό και όσοι δεν λάβουν τα μέτρα τους θα μείνουν εκτεθειμένοι. Οι στιγμές είναι δύσκολες για όλους μας. Απαιτείται μεγάλος συγχρονισμός κράτους, επιχειρήσεων και εργαζομένων για να εξέλθουμε από το τούνελ της νέας κρίσης.

Αν δεν συνεργαστούμε όλοι μεταξύ μας με στόχο το γενικό καλό, η «τρύπα» των 5 δις ευρώ, όχι μόνο δεν θα κλείσει, αλλά θα μεγαλώσει. Και τότε σίγουρα, θα χρειαστούμε ένα νέο Μνημόνιο με επιτηρήσεις και όλα όσα βιώσαμε το 2013.

Προσοχή, λοιπόν, διότι το καμπανάκι κινδύνου κτύπησε. Ελπίζουμε όλοι να άκουσαν το κουδούνισμα…

Ιωσήφ Ιωσήφ

TAGS:
Print Friendly and PDF

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ