Το ακρωτηριασμένο χέρι της Ευρώπης

  • Οι κυρώσεις για την Τουρκία και τα μεγάλα συμφέροντα

Τα όσα παρακολουθούμε τελευταία στο χώρο της Ευρώπης είναι αποκαρδιωτικά. Ολόκληρη Ευρωπαϊκή Ένωση με 27 χώρες – μέλη αδυνατεί να πάρει αποφάσεις για σημαντικά θέματα που την αφορούν. Εξηντατρία ολόκληρα χρόνια μετά την ίδρυση της ΕΟΚ και δεν μπορεί να έχει ενιαία φωνή σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Η δυστοκία στη λήψη κοινών αποφάσεων για την Τουρκία αποδεικνύει ότι το χέρι της Ευρώπης είναι ακρωτηριασμένο. Μπορεί οι πατέρες της σημερινής Ευρώπης να επιδίωκαν να συνενώσουν τις δυνάμεις τους για ένα καλύτερο αύριο για τη γηραιά ήπειρο, όμως οι μεταγενέστεροι τους δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε μια κοινή Εξωτερική πολιτική και Άμυνα, γεγονός που υπονομεύει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Η Τουρκία σήμερα δεν εποφθαλμιά μόνο τους ενεργειακούς πόρους της Κύπρου και τα νησιά του Αιγαίου. Βασικά, διεκδικεί και θέλει να ελέγχει θαλάσσιο και χερσαίο χώρο της ίδιας της Ευρώπης. Και όμως, αυτό το απλό και αυταπόδεικτο γεγονός αδυνατούν να το δουν και να το αντιμετωπίσουν οι ευρωπαίοι εταίροι μας.

Βάζοντας πάνω απ’ όλα τα στενά οικονομικά συμφέροντα των χωρών τους, αδιαφορούν για τα συμφέροντα ολόκληρης της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Προσπαθώντας να τηρήσουν ίσες αποστάσεις, λόγω ιδιοτελών σκοπιμοτήτων, υπονομεύουν τα συμφέροντα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει δίκαιο όταν λέει ότι δεν μπορεί η Ευρώπη να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν γίνεται για τη Λευκορωσία να υπάρχει μια πολιτική και για την Τουρκία άλλη. Εμείς λέμε ναι να εφαρμοστούν κυρώσεις κατά της Λευκορωσίας και κατά του υπό αμφισβήτηση Προέδρου της, όμως το ίδιο να γίνει και για την Τουρκία, η οποία αφ’ ενός κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος και αφ’ ετέρου διεκδικεί θαλάσσιο και χερσαίο χώρο της Ευρώπης.

Βλέποντας και αξιολογώντας τα πιο πάνω, δεν είμαστε αισιόδοξοι τι θα γίνει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 1ης Οκτωβρίου. Δεν είμαστε σίγουροι ότι η Ευρώπη θα δείξει το πραγματικό της πρόσωπο προς την Άγκυρα. Μάλλον, θα δούμε ήξεις – αφίξεις και αόριστες προειδοποιήσεις, όπως σε προηγούμενες περιπτώσεις.

Το ερώτημα είναι τι πρέπει ή τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ως Κύπρος και Ελλάδα; Να συμβιβαστούμε και να δεχθούμε τον αόριστο πολιτικό λόγο των εταίρων μας ή να μετατραπούμε στα «κακά παιδιά» της Ευρώπης;

Ήδη, λόγω αυτού του αδιεξόδου, κάποιοι καλοθελητές στην Κύπρο και στην Ελλάδα, άρχισαν να σπέρνουν σκιές και στις σχέσεις Λευκωσίας – Αθηνών, αφήνοντας να νοηθεί ότι η Ελλάδα έλυσε το πρόβλημα της εισερχόμενη σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία και η Κύπρος έμεινε πάλι μόνη της. Η εικόνα, όμως, δεν φαίνεται να είναι πραγματικά έτσι, αφού η Αθήνα στις διαπραγματεύσεις που της επιβλήθηκαν με την Τουρκία δεν έχει τίποτα να δώσει. Αντίθετα, η Άγκυρα και ο Ερντογάν επιδίωκαν διαπραγματεύσεις με την Αθήνα για να ζητήσουν να πάρουν κι όχι να δώσουν.

Το σκηνικό είναι αρκετά σύνθετο και τα παιχνίδια που παίζονται πολλά. Την ορχήστρα φαίνεται να τη διευθύνει η Γερμανία με υποδείξεις των ΗΠΑ, αλλά παραφωνίες προκαλεί και η Ρωσία. Η Ε. Ένωση είναι διχασμένη και προσπαθεί να κρατήσει το … ίσον!

Όμως, πίσω απ’ αυτόν τον ξεκούρδιστο ήχο της ορχήστρας κρύβεται η τύχη της Κύπρου και ίσως του Αιγαίου. Οι δικοί μας ηγέτες οφείλουν να βρουν τους τρόπους να αλλάξουν οι ήχοι και οι εικόνες που ακούμε και βλέπουμε σήμερα.

Πως θα γίνει αυτό; Με εμμονή στις θέσεις μας και στενότερες συνεργασίες εντός της Ε. Ένωσης (π.χ. Γαλλία, Αυστρία, Ιταλία, κλπ.) και στρατηγικές συμμαχίες στην περιοχή μας, όπως με το Ισραήλ, την Αίγυπτο κ.ά.

Μόνο έτσι, η μεν Ε. Ένωση θα κατανοήσει τις εγγενείς αδυναμίες της και τις εκπτώσεις που κάνει στην Τουρκία και ο δε Ερντογάν πόσο αδύνατον είναι να ικανοποιηθούν οι παράλογες και παράνομες διεκδικήσεις του.  

 

Ιωσήφ Ιωσήφ

TAGS:
Print Friendly and PDF

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ